شنبه،شنبه نیست نویسنده: فاطمه موسیوند - ۱۳٩۳/٥/٤

ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﻨﺸﻴﻨﻰ ﺑﻮﺩ . ﺍﻳﻦ ﻛﻪ ﻫﺮﻛﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﻣﺎ

ﻛﻮﻟﻪ ﭘﺸﺘﻴﻤﺎﻥ ﺭﺍ روی ﺩﻭﺷﻤﺎﻥ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻴﻢ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻯ

ﺧﻮﺍﺏ ﺁﻟﻮﺩ ﻭ ﻧﻔﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﺳﺎﻋﺖ ﺷﺶ ﺻﺒﺢ ﺭﺍﻫﻰ ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﻱ

ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ ﻛﻪ ﭼﻨﺪ ﻣﻌﻠﻢ ﺗﺮﺷﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﻋﻴﻨﻚ ﻫﺎﻯ ﺗﻪ ﺍﺳﺘﻜﺎﻧﻴﺸﺎﻥ

ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻈﺎﺭﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﻳﺶ ﻣﻬﻢ ﻧﺒﻮﺩ.

ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺧﻴﺎﻟﺶ ﺭﺍﺣﺖ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺣﺎﻻ ﺷﺶ ﺭﻭﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﺯ ﺷﺮ ﻣﺎ

ﺭﺍﺣﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻴﺘﻮﺍﻧﺪ ﺑﺎ ﺧﻴﺎﻟﺖ ﺭﺍﺣﺖ ﺻﺪﺍﻯ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻗﺪﻳﻤﻴﺶ

ﺭﺍ ﺯﻳﺎﺩ ﻛﻨﺪ

ﻧﺎﻥ ﺳﻨﮕﻚ ﺩﺍﻍ را همراه ﺑﺎ ﭘﺪﺭﻡ ﺑﺨﻮﺭﺩ ﻭ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﻭ ﻫﻢ ﺭﺍﻫﻰ

ﻛﺎﺭﻭ ﺑﺎﺭﺵ، ﻳﺎ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺧﻮﺩﺵ ﺩﺭ ﺁﻭﺭﺩﻥ ﻳﻚ ﻟﻘﻤﻪ ﻧﺎﻥ ﺣﻼﻝ

ﺷﻮﺩ ﺑﻪ ﺯﻥ ﻓﻀﻮﻝ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﺯﻧﮓ ﺑﺰﻧﺪ تا  ﺑﻴﺎﻳﺪ، ﺗﺎ بیاید و ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻋﺘﻰ را مشغول شغل شریف همه ی زن ها شوند وﺑﺎ

ﻫﻢ ﻏﻴﺒﺖ ﻛﻨﻨﺪ!

ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺍﻣﺎ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺭﻭﺯ ﺩﻟﻨﺸﻴﻨﻰ ﻧﺒﻮﺩ!

ﺣﺎﻻ ﻛﻪ ﺧﻮﺏ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﻜﻨﻢ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﭼﻨﻴﻦ ﺣﻜﻤﻰ ﺭﺍ

ﺩﺍﺷﺖ :

ﻛﺴﻰ ﺭﺍ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻰ ﻭ ﺑﺪﺍﻧﻰ ﻛﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﺪﺗﻰ

ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺸﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﺩﻗﻴﻘﺎ ﺭﻭﺯ ﺍﻭﻝ ﺟﺪﺍﻳﻴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ!

ﻳﺎ ﺣﻜﻢ ﻫﻤﺎﻥ ﺷﺎﮔﺮﺩ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺍﺯ ﻣﻦ ﺯﺭﻧﮓ ﺗﺮ

ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻫﺮ ﺩﻭﻳﺸﺎﻥ ﺳﺨﺖ ﻭ ﺗﻨﻔﺮﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺰ ..

ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻨﻰ ﻛﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺑﻮﺩﻡ ﺍﻳﻦ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﭘﺘﻴﺎﺭﻩ

ﺳﺨﺖ ﻣﻴﮕﺬﺷﺖ ! ﺧﻴﻠﻰ ﺳﺨﺖ ..

ﺍﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻋﺠﺎﻳﺐ ﺷﻨﺒﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻯ ﻛﻼﺳﻰ ﻣﻦ

ﺑﻪ ﻃﺮﺯﻯ ﻋﺠﻴﺐ ﭘﺮ ﺍﺯ ‏( ﻓﻴﺰﻳﻚ ﻭ ﺣﺴﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﻋﺮﺑﻰ ‏) ﻣﻴﺸﺪ ..

ﻭ ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ، این پنج شنبه های دوست داشتنی سرشار از ﺍﻧﺸﺎ و ﻭﺭﺯﺵ ﻭ ﺍﺩﺑﻴﺎﺕ ..

ﺷﻨﺒﻪ ﻛﻪ از راه می رسید ﺳﻪ ﺗﺎ ﻧﺎﻇﻢ ﺗﺮﺷﻴﺪﻩ ﺑﺎ ﻣﺎﻧﺘﻮﻫﺎییﺑﻠﻨﺪ ﻛﻪ

ﺭﻧﮕ ان هم ﺣﺘﻤﺎ ﺑﺎﻳﺪ ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻗﻬﻮﻩ ﺍﻯ ان هم از نوع سوخته ترینش ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺩﻓﺘﺮﻯ

ﺑﺰﺭﮒ ﺳﺮ ﻛﻼﺱ ﻣﻰ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﮔﺮ ﻛﻤﻰ ﻧﺎﺧﻨﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺗﺮ ﺍﺯ ﺣﺪ

ﻣﺠﺎﺯ ﺑﻮﺩ، ﻳﺎ ﺭﺩ ﺭﻳﻤﻞ ﺷﺐ ﻗﺒﻞ ﺭﻭﻯ ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﺖ ﺳﻨﮕﻴﻨﻰ

ﻣﻴﻜﺮﺩ ﺣﺘﻤﺎ ﺳﺘﺎﺭﻩ ﺩﺍﺭ ﻣﻴﺸﺪﻯ ﻭ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺣﻘﻢ ﺗﻌﺪﻯ

ﻛﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺍﺑﺮﻭ ﻫﺎﻳﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺑﻘﻴﻪ ﻧﺒﻮﺩ ﭼﻪ ﻟﻴﺴﺖ ﭘﺮ ﺳﺘﺎﺭﻩ

ﺍﻯ

ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺷﺖ!

ﺭﺍﺳﺘﺶ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺭﻧﮓ ﻭ ﺑﻮﻯ ﺧﻮﺑﻰ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻪ ﭘﻨﺞ

ﺷﻨﺒﻪ ها ﻧﺰﺩﻳﻚ ﺗﺮ ﻣﻴﺸﺪﻳﻢ ﺭﻧﮕﺶ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻴﺸﺪ.

ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ..

راستش را بگویم؟

ﺩﻳﮕﺮ ﻧﻤﻴﺪﺍﻧﻢ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﻯ ﻗﺒﻞ ﺍﺯ ﺷﻨﺒﻪ ﺑﺪﻡ ﻣﻰ ﺁﻳﺪ ﻳﺎ ﻧﻪ!

ﺍﺻﻠﻦ می دانی ﺷﻨﺒﻪ ﺷﺒﻴﻪ ﺷﻨﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ!

ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﻣﺎ ﭼﻬﺎﺭ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺑﻮﺩﻳﻢ ولی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﻳﮕﺮ ﻫﻴﭻ

ﻛﺪﺍﻣﻤﺎﻥ ﻧﻴﺴﺘﻴﻢ!

ﺷﻨﺒﻪ ﻣﺮﺍ ﻳﺎﺩ ﺧﻮﺍﻫﺮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻮﺍﻳﻢ ﻣﻰ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻛﻪ ﺗﻨﺪ ﺗﻨﺪ ﺑﻨﺪ

ﻛﺘﺎﻧﻰ ﻫﺎﻳﺶ ﺭﺍ ﻣﻴﺒﺴﺖ ﻭ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻴﻨﻰ ﺑﻮﺱ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﺭﺍﻫﻰ

ﻣﺪﺭﺳﻪ ﺍﺵ ﻣﻴﺸﺪ. ﺍﻣﺎ ﺣﺎﻻ ﺳﺎﻟﻬﺎﺳﺖ ﻛﻪ ﺣﺘﻰ ﺍﺯﺩﻭﺍﺝ ﻛﺮﺩﻩ

ﻭ ﺑﻪ ﻧﻈﺮﻡ ﺁﻥ ﺭﻭﺯ ﻫﺎ ﻳﺎﺩﺵ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺁﻳﺪ.

ﭘﺪﺭ ﺑﺎﺯﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﻡ ﺣﺎﻻ ﭼﻘﺪﺭ ﻃﺮﺯ ﻓﻜﺮﺵ ﻋﻮﺽ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﺮ

ﺷﻨﺒﻪ با ظرافت و حوصله ی زیادی ﻛﻤﻚ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺒﺰﻯ ﭘﺎﻙ ﻣﻴﻜﻨﺪ ..

ﻧﺎﻥ ﻓﺎﻧﺘﺰﻯ ﻫﺎﻯ ﺳﺮﺩ ﺑﻪ ﻃﺮﺯﻯ ﻋﺠﻴﺐ ﺩﺭ ﻧﺒﺮﺩ ﺑﺎ ﺳﻨﮕﻚ ﺩﺍﻍ

ﭘﻴﺮﻭﺯ ﺷﺪﻧﺪ ..

ﺍﺯ ﻓﻮﺕ ﻧﺎﮔﻬﺎﻧﻰ ﺭﺍﺩﻳﻮ ﻗﺪﻳﻤﻰ ﻣﺎﺩﺭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻟﻰ ﻣﻴﮕﺬﺭﺩ

ﻭ ﺣﺎﻻ ﺗﻤﺎﻡ ﺭﻭﺯ ﻫﺎﻯ ﻫﻔﺘﻪ ﺑﺮﺍﻯ ﻣﻦ ﺗﻌﻄﻴﻠﺴﺖ

ﺩﻳﮕﺮ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎﻯ ﺑﻰ ﺳﺮﻭﭘﺎﻯ ﭘﺘﻴﺎﺭﻩ ﺧﺒﺮﻯ ﻧﻴﺴﺖ

ﺍﺻﻠﻦ می دانی؟

دیگر ﺷﻨﺒﻪ، ﺷﻨﺒﻪ ﻧﻴﺴﺖ.

ﻑ .ﻡ

  نظرات ()